Moja pierwsza podróż miała miejsce, gdy miałam zaledwie siedem lat. Choć od tego czasu minęło już sporo lat, wspomnienia wciąż są żywe i zajmują wyjątkowe miejsce w moim sercu. To właśnie wtedy po raz pierwszy opuściłam Polskę i razem z rodziną wybrałam się do Rzymu – miasta, które już na zawsze zostanie dla mnie symbolem początku mojej miłości do podróżowania.
Rzym okazał się niezwykły – pełen słońca, zapachów, kolorów i dźwięków zupełnie innych niż te, które znałam z codziennego życia. W pamięci szczególnie zapisał się Watykan. Choć byłam mała i nie rozumiałam jeszcze całej jego historycznej i duchowej wagi, coś w tym miejscu mnie poruszyło. Ogromna kopuła Bazyliki św. Piotra, marmury, złocenia, a przede wszystkim tłumy ludzi z całego świata – to wszystko wywoływało we mnie poczucie, że świat jest znacznie większy, niż dotąd sądziłam.
Pamiętam, jak stałam wśród tych wszystkich ludzi i z zachwytem patrzyłam w górę, próbując objąć wzrokiem ogromne przestrzenie. Byłam zachwycona, ale też trochę przytłoczona. To uczucie mieszaniny podziwu, ciekawości i lekkiego zagubienia towarzyszy mi do dziś przy każdej podróży.
Ta pierwsza wyprawa zaszczepiła we mnie chęć odkrywania nowych miejsc, poznawania innych kultur i patrzenia na świat z szerszej perspektywy. Od niej wszystko się zaczęło. Dziś, gdy pakuję walizkę przed kolejnym wyjazdem, wciąż mam w sobie ten sam dziecięcy entuzjazm, który pojawił się wtedy – w Rzymie, gdy po raz pierwszy poczułam, że podróże mogą być czymś więcej niż tylko przemieszczaniem się z miejsca na miejsce.
